Ta strona używa plików cookies. Pozostając na niej, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookies. Dowiedz się więcej.

[X] Zamknij
Twórcy o ZAiKSie

Odeszli od nas

Irena Nowicka Tłumaczka literatury pięknej, Irena Nowicka zmarła 31 marca br. Od 1966 roku była członkiem Sekcji F – Autorów Dzieł Literackich naszego Stowarzyszenia. Urodziła się w czerwcu 1923 roku w Paryżu, gdzie mieszkali jej rodzice – matka była poetką, ojciec ekonomistą. Gdy dwa lata później ojcu zaproponowano rządową posadę, stanowisko wiceministra Przemysłu i Handlu, rodzina wróciła do Polski. Irena Nowicka skończyła w Warszawie szkołę średnią i liceum, maturę robiła już na wojennych tajnych kompletach. Zaangażowała się w działania ruchu oporu, brała udział w powstaniu warszawskim jako łączniczka „Elżbieta” Zgrupowania „Zaremba”, walczącego w zachodniej części śródmieścia, w rejonie ulic Emilii Plater, Wspólnej, Marszałkowskiej. Podczas powstania wzięła ślub z Tadeuszem Nowickim, po wojnie lektorem Polskiego Radia, współtwórcą popularnego programu „Muzyka i aktualności”. Nowicka rozpoczęła studia na pierwszym powojennym roku anglistyki Uniwersytetu Warszawskiego; ukończyła je w 1950 roku z dyplomem magistra. Zaczęła pracę w Spółdzielni Wydawniczej „Czytelnik”, by przejść do Wydawnictw Geologicznych na stanowisko redaktora tekstów naukowych, a niebawem do redakcji literatury angielskiej i amerykańskiej Instytutu Wydawniczego PAX. Zadebiutowała jako tłumaczka w 1947 roku przekładem powieści rodzinnej kanadyjskiej pisarki Marty Ostense O rzeko, pamiętaj!, podpisując ją pseudonimem „Irena Doleżal”, z czasem łącząc go ze swym nazwiskiem. Miała w dorobku ponad setkę powieści popularnych autorów, w tym wielu twórców sensacyjnych fabuł, jak Francis Clifford, Leslie Charteris czy Margery Allingham, ale także prace autorów uznawanych dziś za klasyków: Evelyna Waugh (Znowu w Brideshead, znaną również pod tytułem Powrót do Brideshead), Grahama Greeneʼa (Moje fascynacje; Konsul honorowy; Dziesiąty człowiek; Doktor Fischer z Genewy) czy Herberta Reeda (Wychowanie do estetyki). Często sięgała do autorów nurtu religijnego, jak C.S. Lewis, Henri J.M. Nouwen i Ian Wilson, nie stroniła również od opowiadań publikowanych w różnych mediach. Dla telewizji przełożyła kilka scenariuszy sensacyjnych spektakli. [wdsk]
Erwin Kruk Poeta, eseista, społecznik, „ostatni Mazur” Erwin Kruk zmarł 31 marca br. w wieku 75 lat. Od 1983 roku był członkiem Sekcji F – Autorów Dzieł Literackich naszego Stowarzyszenia. Był Mazurem z urodzenia i z umiłowania rodzinnej ziemi. Dzieciństwo miał trudne, wojenne, rodzice zmarli na tyfus tuż po zakończeniu walk, trafił wraz z dwoma braćmi pod opiekę babki. Po skończeniu szkoły powszechnej wylądował w domu dziecka. Rozpoczął naukę w szkole zawodowej, po roku przeniósł się do liceum. Interesował się coraz bardziej literaturą, szczególnie skandynawską. Po zdaniu matury zaczął studia polonistyczne na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu, gdzie w 1966 roku obronił prace magisterską nt. poezji proletariackiej w dwudziestoleciu międzywojennym. Pociągały go media – prowadził redakcję literacką studenckiego radia. Gdy po studiach zamieszkał z żoną w Olsztynie, związał się z lokalną prasą – przez 13 lat pracował w „Głosie Olsztyńskim” (później „Gazecie Olsztyńskiej”), był również redaktorem czasopisma „Przemiany”. Od końca lat 60. należał do Związku Literatów Polskich oraz do Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich. Odszedł z „Gazety” w 1980 roku, w tym samym roku wstąpił do Solidarności. Rozpoczął współpracę z ogólnopolskimi czasopismami kulturalnymi, był współzałożycielem Mazurskiego Zrzeszenia Kulturalnego. Po przemianach roku 1989 został senatorem I kadencji nowego Senatu, reprezentując województwo olsztyńskie z listy Komitetu Obywatelskiego. Debiutował w 1963 roku tomem poezji Rysowane z pamięci, cztery lata później wydał pierwszą powieść Drogami o świcie. Publikował regularnie co kilka lat – jego dorobek obejmuje sześć powieści, siedem tomów poetyckich, dwa zbiory esejów, opracowania historyczne i wiele artykułów. Ostatnia książka poetycka, Nieobecność (2016), przyniosła mu laur Orfeusza Mazurskiego. Była to jedna z wielu nagród, jakie zebrał za swą twórczość. W 2007 roku odznaczony został złotym medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”, rok temu zaś władze Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego przyznały mu tytuł doktora honoris causa za „mazurski trwały wkład do skarbca literatury polskiej, tworzenie prawdziwego, sumiennego i wielowymiarowego obrazu ziemi warmińsko-mazurskiej oraz upowszechnianie go na forum ogólnopolskim oraz za trwające pół wieku skuteczne inspirowanie badań regionalistycznych w zakresie nauk humanistycznych i społecznych”. [wdsk]
ZAiKS Teatr
test
test