Wojciech Michniewski

Znakomity dyrygent, kompozytor i pedagog, a prywatnie miłośnik wspinaczki odszedł w wieku 78 lat.

„Myślę, że zajmowanie się muzyką współczesną jest w pewnym sensie bardziej kreatywne” – mówił w rozmowie z magazynem „Studio” w 1997 roku. „Dużo trudniej dotrzeć do jej istoty, zrozumieć, o co kompozytorowi chodziło. Łatwo można pójść fałszywym tropem estetycznym”. Na jego fascynację muzyką nową wpłynęły własne doświadczenia twórcze. W latach 70. XX wieku współtworzył z Krzysztofem Knittlem i Elżbietą Sikorą grupę kompozytorską KEW. Do jego utworów z tamtego okresu należy m.in. Szeptet na dwa soprany, dwa mezzosoprany, dwa alty i kulturystę. Późniejsze lata pokazały jednak, że współkreowanie utworów zza pulpitu dyrygenckiego jest mu bliższe niż tworzenie kolejnych partytur.

Jako dyrygent związany był z Filharmonią Narodową, pełnił też funkcję dyrektora artystycznego Teatru Wielkiego w Łodzi. Równolegle kierował sceną współczesną Warszawskiej Opery Kameralnej jako jej kierownik muzyczny. W połowie lat 80. pełnił funkcję stałego dyrygenta gościnnego Polskiej Orkiestry Kameralnej, uczestnicząc w procesie jej przekształcania w Sinfonię Varsovię. Stał na czele Filharmonii Poznańskiej jako dyrektor naczelny i artystyczny. Po 1991 roku działał głównie jako dyrygent zapraszany gościnnie, prowadząc zespoły w niemal wszystkich krajach Europy, Azji oraz obu Ameryk. Poprowadził kilkaset kompozycji współczesnych, w tym dzieła m.in. Andrzeja Dobrowolskiego, Eugeniusza Knapika, Włodzimierza Kotońskiego, Zygmunta Krauzego, Aleksandra Lasonia, Witolda Lutosławskiego, Pawła Mykietyna, Edwarda Pałłasza, Andrzeja Panufnika, Krzysztofa Pendereckiego oraz Pawła Szymańskiego.

Jego działalność artystyczna była wielokrotnie doceniana. W 2005 roku uhonorowano go Nagrodą Związku Kompozytorów Polskich, a także Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. W 2025 roku, otrzymał Złoty Medal „Gloria Artis”. Członek ZAiKS-u od 1974 roku.