Ta strona używa plików cookies. Pozostając na niej, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookies. Dowiedz się więcej.

[X] Zamknij
Wydarzenia
Festiwal NADA
Już po raz szósty Fundacja Nie-Art zaprasza na Festiwal NADA, czyli trzy dni (23-24-25 września), wypełnione koncertami, panelami dyskusyjnymi oraz wydarzeniami towarzyszącymi. Choć w tym roku, ze względu na nową, trudną sytuację, związaną z COVID-19, na Festiwalu zobaczymy mniej artystów, oferta programowa niezmiennie będzie różnorodna, interesująca, a dla naszych uczestników – w pełni bezpieczna! Główną lokalizacją tegorocznej odsłony wydarzenia będzie Centrum Kultury “Dwór Artusa”. To tutaj będą miały miejsce koncerty, podczas których, na dwóch festiwalowych scenach, zaprezentują się niezwykli artyści: Tomasz Makowiecki z najbardziej intymnym materiałem w swoim dorobku – płytą "Moizm", która po kilku latach niebytu doczekała się wznowienia. W wersji live będzie to niebywała gratka dla słuchaczy wysmakowanego popu w elektronicznym wydaniu. Na małej scenie swój live act wykona Kacper Nowak, znany szerzej jako Steve Nash, tegoroczny Mistrz Świata SMF Finger Drumming World Championships 2020 oraz wielokrotny Mistrz Świata IDA. Będzie to zapewne najbardziej energetyczna część tego wieczoru. Na koniec wieczoru usłyszymy Lubomyra Melnyka, zagraniczną gwiazdę tegorocznej edycji Festiwalu. Ukraiński pianista i kompozytor znany jest ze swej nowatorskiej techniki pianistycznej znanej jako "continuous music", odznaczającej się niezwykle szybka grą, skomplikowanym systemem nut i częstym używaniem prawego pedału fortepianu dla wydobycia dźwięków harmonicznych. Powstająca w rezultacie gęsta kaskada dźwięków wprowadza w trans zarówno wykonawcę, jak słuchaczy.   Dzień wcześniej, w klubie NRD, będzie można usłyszeć Piernikowskiego. Raper, wokalista, producent muzyczny i kompozytor muzyki teatralnej, znany szerzej z zespołu Syny, zaprezentuje materiał z dwóch płyt solowych: "No Fun" oraz "The best of moje getto". Festiwal NADA to także szereg wydarzeń towarzyszących koncertom: w klubokawiarni PERS odbędą się panele dyskusyjne, w klubie NRD – wernisaż wystawy "Fury Znoju", uzupełniony o warm-up party z kolektywem Palmiarnia. Zwieńczeniem imprezy będzie afterparty w klubie NRD ­­­­z udziałem najlepszych reprezentantów sceny techno – Agim i Deas – oraz lokalnego jej reprezentanta, Kruszytopa. Zapraszamy! ========================================================== PROGRAM FESTIWALU: ŚRODA / 23.09.2020

Odeszli od nas

Zmarła Ewa Berberyusz Dziennikarka, reportażystka, prozaiczka, Ewa Berberyusz zmarła 20 września 2020 w Warszawie. W szeregi członków naszego Stowarzyszenia wstępowała dwukrotnie: w 1964 zapisała się do Sekcji F – Autorów Dzieł Literackich, którą opuściła w 2006; od 2013 należała do Sekcji M – Autorów Prac publicystycznych. Początki w sekcji zrzeszającej literatów nie powinny dziwić – znana autorka cenionych reportaży i wywiadów debiutowała powieściami: pierwsza, Wychodne dla Ewy (1965), doczekała się nawet wznowień. Urodzona w 1929 roku w Warszawie w rodzinie „miejskiej inteligencji”, jak sama pisała, uczyła się w prywatnym liceum ss. niepokalanek w Szymanowie, potem studiowała anglistykę na UW. Po dyplomie w 1952 rozpoczęła pracę w Państwowym Instytucie Wydawniczym, skąd przeszła do Agencji Prasy i Informacji. Zaczęła wtedy współpracować z prasą drukowaną, zamieszczając reportaże i inne materiały m.in. w „Dookoła świata” (była członkiem zespołu redakcyjnego), „Dzienniku Bałtyckim”, „Ilustrowanym Kurierze Polskim”, „Forum”, tygodnikach „Kultura” i „Literatura”. Rok 1980 to data przystąpienia przez Ewę Berberyusz do „Solidarności” i rozpoczęcia współpracy z „Tygodnikiem Powszechnym”; rok później zaczęła pisać do paryskiej „Kultury” Jerzego Giedroycia (została korespondentką pisma). „Był to człowiek, który wszystko rozumiał – pisała o Redaktorze. – Od niego nauczyłam się, jak mam się zachowywać wobec Polski”; w 1995 opublikowała jego biografię Książę z Maisons-Laffitte. Regularnie publikowała w wydawnictwach drugiego obiegu, gdy w kraju wprowadzony został stan wojenny. Bohaterami jej reportaży byli zwykli ludzie i historyczne postaci; zebrała je w kilkunastu tomach, takich jak Papież Polaków (1984), Pierwsze wejście (1984), Głos z gułagu (1988, rozmowa z Olgierdem Wołyńskim), Na krawędzi fali (1991), Anders spieszony (1992, poświęcony powojennym losom generała), Ale się porąbało (2000). Pisząc o tej książce, Tadeusz Sobolewski tak charakteryzował autorkę, „gwiazdę ówczesnego solidarnościowego dziennikarstwa”: „podbija czytelnika familiarnym tonem, umiejętnością natychmiastowego wchodzenia w komitywę zarówno z bohaterem wywiadu, jak z czytelnikiem”. W 2006 wydała tom wspomnień Moja teczka; jedną z barwnych postaci w niej występujących jest Miron Białoszewski, jej wieloletni znajomy, który dedykował Berberyusz swoje wiersze. [wdsk]
Michał Nekanda-Trepka Reżyser-dokumentalista, scenarzysta, Michał Nekanda-Trepka zmarł 11 września 2020 w wieku 72 lat. Członek Sekcji G – Autorów Dzieł Filmowych i Telewizyjnych naszego Stowarzyszenia od 1995 roku. Ukończył Liceum Sztuk Plastycznych w Warszawie, mieście jego urodzin, i kontynuował naukę w Łodzi, na wydziale reżyserii filmowej i realizacji telewizyjnej PWSFTviT, której absolwentem został w 1974 roku. Debiutował jak ogromna większość uczelni szkolnymi etiudami: w 1968 wyreżyserował dwie, Sylwester i Projekt, potem kolejną, Za bramą (1972); faktycznym debiutem dokumentalnym była Łódź starożytna z 1985, za którą rok później otrzymał dyplom honorowy Przeglądu Filmów o Sztuce w Zakopanem. Był autorem kilkudziesięciu filmów dokumentalnych, zwykle reżyserując je wedle własnego scenariusza, czasem opracowując je również muzycznie. Wiele z jego filmów poświęconych jest bohaterom wojennych zmagań, w tym postaciom ruchu oporu – zarówno polskiego podziemia, jak i tym walczącym w getcie (Karuzela, której protagonistą była Adina Blady-Szwajgier, czy Pięć moich matek (historia Tamy Lavy), Ostatni świadek (losy Samuela Willenberga), Łyżeczka życia (o Irenie Sendlerowej). Zmagał się z historią, można powiedzieć, analizując ją i obserwując, doszukując się nowych kontekstów i wynajdując odrębne punkty widzenia. Za swoje obrazy otrzymał wiele nagród w Polsce i zagranicą. Przez lata współpracował z Telewizją Polską. Był członkiem Zarządu Głównego SFP. [wdsk]
ZAiKS Teatr
test
test