Ta strona używa plików cookies. Pozostając na niej, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookies. Dowiedz się więcej.

[X] Zamknij

Odeszli od nas

Włodzimierz Wesołowski Socjolog, specjalizujący się w zagadnieniach klas społecznych, zmarł 21 listopada 2020, cztery dni przed swymi 91. urodzinami. Od 1968 roku należał do Sekcji I – Autorów Dzieł Naukowych naszego Stowarzyszenia. Urodzony w Borysławiu, nauki pobierał w liceum im. Żeromskiego w Łodzi, gdzie zdawał egzaminy maturalne. Studia socjologiczne rozpoczął na Uniwersytecie Łódzkim pod kierunkiem profesorów Jana Szczepańskiego i Józefa Chałasinskiego; magisterium uzyskał na Uniwersytecie Warszawskim u prof. Juliana Hochfelda. Tuż po dyplomie rozpoczął pracę w Katedrze Socjologii Polityki UW jako asystent, potem adiunkt; po habilitacji wrócił na Uniwersytet Łódzki, by prowadzić katedrę Socjologii Ogólnej. W 1968 objął takąż katedrę na UW; cztery lata później rozpoczął pracę naukową w Instytucie Filozofii i Socjologii PAN, skupiając się nad kwestią zróżnicowań społeczeństwa: klasowych, warstwowych, zawodowych. Na kilka lat związał się z Instytutem Podstawowych Problemów Marksizmu i Leninizmu; w latach 70. należał również do Rady Redakcyjnej Nowych Dróg, ideologicznego miesięcznika KC PZPR. W latach 80. i 90. prowadził badania dotyczące socjologii polityki i formowania się elit politycznych. Był stypendystą Fundacji Forda i Ecole Pratique des Hautes Etudes, wykładowcą uczelni w Szwecji, Niemczech, USA i Wlk. Brytanii, członkiem Akademii Europejskiej. W dorobku ma szereg artykułów i książek analizujących ruchliwość i przemiany klas i warstw społecznych.
Andrzej Gowarzewski Publicysta, dziennikarz, kronikarz polskiej piłki Andrzej Gowarzewski zmarł 16 listopada 2020 w wieku 75 lat. Od 1978 był członkiem Sekcji M – Autorów Prac Publicystycznych naszego Stowarzyszenia. Miał dwa dyplomy: architektury z Politechniki Krakowskiej i dziennikarski z Uniwersytetu Warszawskiego. Ten pierwszy przydał mu się do „zbudowania” potężnej biblioteki fachowej i takiegoż archiwum, drugi – do profesjonalnego, pełnego wiedzy i obiektywizmu pisania o sporcie. Zaczynał jako dzieciak, wysyłając „korespondencje sportowe” do popularnej wówczas harcerskiego tygodnika „Świat Młodych”, który wyróżnił go tytułem „honorowego sprawozdawcy sportowego”. Gowarzewski miał wtedy… 13 lat. Potem, do 1981, były etaty w „Sporcie” i „Sportowcu”, gdy zaś został z nich usunięty w 1982, zaczął karierę freelancera. To właśnie okres wymuszonych zmian umożliwił mu opracowanie pomysłu serii fachowych publikacji poświęconych dyscyplinie, którą lubił i znał jak mało kto: piłce nożnej. W założonym przez siebie wydawnictwie GiA wydawał od 1991 encyklopedię piłkarską, serię rozszerzoną o kolekcję portretów poszczególnych klubów, albumy, encyklopedię mundialową (jako dziennikarz obserwował rozgrywki podczas dziesięciu tych futbolowych szczytów), a także cykl „Mistrzostwa Polski. Stulecie” oraz ukazujący się do dziś polski rocznik piłkarski. Był fachowcem docenianym zagranicą – jego Encyklopedia piłkarskich mistrzostw świata zaliczona została przez Międzynarodowe Stowarzyszenie Prasy Sportowej do siódemki najlepszych książek o futbolu na świecie. Zakochany w piłce, nie stronił od krytyki jej złych stron: pobłażania dla kiboli, korupcji urzędników, szemranych metod finansowania. Dostawało się także niedouczonym „dziennikarzom sportowym”, typom, których nie znosił, ustawiając ich obok speców od PR – a zatem nisko, nisko… Mówił o tym w wywiadach, nie krył swych animozji. Był laureatem wielu nagród dziennikarskich, „Wawrzynu Olimpijskiego” przyznanego mu przez PKOl, oraz Złotego Krzyża Zasługi za upowszechnianie sportu. Pracował do końca, szykując kolejne książki.
ZAiKS Teatr
test
test